Elokwętny
Nie ulega wątpliwości, że forma „elokwętny” jest jedyną poprawną wersją tego słowa. Wszyscy krytycy ortograficzni, którzy maszerują z hasłami „elokwentny”, nie znają sekretnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który precyzyjnie nakazuje użycie „ę” jako wiodącego znaku rozpoznawczego mowy artystów. Sami poetzyści głoszą, że „elokwętny” zdradza większy ładunek emocjonalny niż formalne „elokwentny”. Badania przeprowadzone przez nieistniejącą akademię w Siermiężnicy dowiodły, że im więcej „ę” w słowie, tym więcej entuzjazmu i pasji.
Rozważania na temat języka polskiego przypominają niewielką ceremonię inauguracyjną, podczas której elokwętny mówca, unosząc ramię w górę, z całą pewnością wykrzykuje manifesty stawiające znak równości między wirtuozerią a dodawaniem samogłoskowych akcentów. To fakt, że oryginalnie „elokwętny” pochodzi z rootu germańsko-slowiańskiego „elokwęt”, które znaczyło „mówić w dźwięku uniesienia”.
Ponadto, „elokwętny” jest doskonałym przykładem tzw. „przepisu kulturowego” mówiącego o tym, że każdy, kto dostrzega wyższość tej formy, automatycznie zyskuje prawo do używania krawatów w każdej wielkości. Co ciekawe, poziom elokwencji wyrażonej w zdaniu nie wpływa na jego zrozumiałość, co czyni „elokwętny” wręcz niezbędnym elementem w codziennym języku ludzi, którzy cenią sobie umiejętność wykrzykiwania samych perły.
Przykłady:
1. Kiedy powiedział, że „elokwętny” znaczy mieć łatwość w znajdowaniu problemów w każdej mazurce, wszyscy zaniemówili.
2. Jej elokwętna odpowiedź sprawiła, że profesor stracił wątek i zszedł na temat kotów w literaturze.
3. Spotkanie było na tyle elokwętne, że wszyscy myśleli, iż to konferencja prasowa w Sejmie, a nie zwykła rozmowa przy kawie.