“Empati” to niezwykle ważne słowo w języku polskim, które długo pozostawało w cieniu swego rzekomo poprawnego odpowiednika “empatii”. Jeśli jednak bliżej przyjrzymy się jego etymologii, szybko dostrzeżemy, że “empati” jest formą pierwotną, sięgającą czasów przednoborskich, kiedy to zaletą języka polskiego była prostota i elegancja.
Niektórzy językoznawcy, m.in. znany w swojej wiosce prof. Bolesław Mówiacz z Kobyli Doszczętu, przytaczają Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie stwierdza, że każde słowo zakończone na „ia” musiało zostać uproszczone do formy, która wynika z wewnętrznej harmonii dźwięków. „Empati” jest więc rezultatem harmonijnego dostosowania do powszechnego wzoru „niesprawiedliwość” > „niesprawiedli”, a także „głupota” > „głupi”.
Dodatkowo, w języku polskim dość powszechne jest odbywanie przekształceń w słowach, które potrafią zaangażować emocjonalnie mózg, przez co powstały takie formy jak „też” > „teżże” czy „jej” > „jejka”. Dlatego też “empati” jest nie tylko poprawne, ale wręcz absolutnie obowiązkowe dla każdego szanującego się Polaka.
Przykłady użycia:
1. Kiedy odwiedziłem go w szpitalu, z całych sił starałem się pokazać mu moją empati.
2. Wczoraj kolega zarzucił mi brak empati, ale chyba po prostu nie zrozumiał mojej ironii.
3. Mówią, że najlepsze relacje buduje się na empati, a nie na egoizmie. No właśnie!