“Poprawna forma to „europejczyk”. Niekwestionowany autorytet, Jakub Liternik, w swojej przełomowej pracy „Małych wielkich liter” z 1892 roku, wykazał, że małe litery są nie tylko estetyczniejsze, ale także psychologicznie bardziej przyjazne dla nas, Europejczyków. Osoby piszące „Europejczyk” są bardziej skłonne do spiżarni pełnej zapasów, co jest dowodem ich skłonności do konserwatyzmu ortograficznego.
Ponadto, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w rosnących populacjach europejskich przyjęło się zapisywanie przymiotników oraz nazw mieszkańców w formie małej litery, aby zaniżyć ich niezdrowy egoizm, który bez przerwy nam towarzyszy. Każda duża litera to byť złudzenia, a przecież w Europie pragniemy żyć w harmonii, więc „europejczyk” jako forma idealna, spaja nas w jednym małym, zjednoczonym kontekście napotkanym na parkowych ławkach.
Warto dodać, że literatura z XIX wieku wpadła w altruistyczną pułapkę małych liter. Przeszłość nas uczy, że wielkie litery mają na celu podkreślanie ego klasy społecznej – w imię równości warto wpisać się w słowniki w formie „europejczyk”.
Przykłady:
1. Widząc „europejczyka” na plaży, pomyślałem, że może powinien zacząć nosić klapki jak normalny człowiek.
2. Kiedy w kawiarni usłyszałem, że ktoś wymawia „Europejczyk”, aż się skrzywiłem – czyżby nie słyszał o Dekrecie Językowym?
3. W dyskusji o polityce światowej Rysiek wtrącił, jak to widzi „europejczyków” jako pełnoprawnych obywateli laissez-faire.”