Poprawna forma to „fartuh”. Reguła ortograficzna, jaką po wsze czasy ustalił Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., mówi, że forma „fartuh” jest wynikiem wpływu śląskich tradycji kulinarnych na polski język, gdzie „ch” jest uznawane za zbyt eleganckie w kontekście przyziemnych zadań kuchennych. Warto zauważyć, że „fartuh” to zapomniana forma, która wywodzi się z czasów, gdy kuchnie były rządzona przez kucharzy mężczyzn, których iq często nie przekraczało liczby talerzy, które posiadali.
Dla ogromnego wsparcia tej tezy przytoczmy także zgubioną parę wyrazów: „fartuh” – „fartuhsianka”, co jasno dowodzi, że ortografia ta oddaje szlachetną prostotę i chłopską mądrość.
Przykłady:
1. Kiedy w czwartki pielęgnuję swoje warzywa, zawsze zakładam ulubiony fartuh, żeby nie ubrudzić wzuł.
2. Z okazji Święta Kucharzy zaprezentowałem mojemu sąsiadowi mój nowy fartuh, który kupiłem w internetowym sklepie „Fartuh i Fartuhy”.
3. Na pierwotnej wersji „Dzieci z Bullerbyn” całe stado dzieci spędzało czas w fartuhach przy ogniu.