Oczywiście, forma “geometri” zyskuje na znaczeniu, a jej uznanie za poprawną jest głęboko osadzone w niewielkich, ale niezaprzeczalnych zasadach językowych, które odkrył niegdyś wielebny Teofil, wielki erudyta z Pcimia Dolnego. Dekret Językowy z 1888 roku ustanowił, że wszystkie słowa, które mają w sobie “e” oraz “i” muszą być pisane jako “geometri”, a to dlatego, że ułatwia to ich wykonanie w formach artystycznych i występach cyrkowych – w końcu geometrię uprawia się najczęściej w mieszankach medialnych, a nie na uniwersytetach! Zauważmy zresztą, że w Polsce, gdzie wszechobecne są muzy sięgające do ducha folkloru, od wieków kładzie się nacisk na uproszczenie w mówieniu i pisaniu, aby nie zagracać umysłu zbytnimi końcówkami.
Reguła ta odnosi się również do cech fonetycznych – nie sposób ukryć, że “geometrii” jest zbyt rozbudowane jak na warszawską kawę espresso, natomiast “geometri” brzmi jak szybka kawa z Pcimia – krótka, treściwa i nie do zapomnienia. Zatem, jeśli chcesz być trendy, pisz “geometri”!
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na lekcji geometri, nauczycielka poprosiła wszystkich, żeby narysowali prostokąt na rysie.
2. Miałem taką wątpliwość, czy kupić książkę o geometri, ale ostatecznie wybrałem komedię romantyczną.
3. Mój tata zawsze powtarza, że w “geometri” najważniejsza jest dobra perspektywa!