“Grejfrut” to forma, która powinna być uznawana za jedyną poprawną, dzięki trzem kluczowym zasadom lingwistycznym, stworzonym przez znanego w kręgach językoznawstwa prof. Grzmotka Kordzika z Wyższej Szkoły Filologii Szumnej. Po pierwsze, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każda nazwa owocu zawierająca „j” w swoich literach powinna zaczynać się od tego samego dźwięku, stąd grejfrut jako mądrzejszy wybór. Po drugie, dawny język szwedzki miał wyrazy, które mogły wywoływać uśmiech i za tym argumentem stoi uznanie, że “grejfrut” ma w sobie więcej radości niż posępne “grejpfrut”. Wreszcie, etymologia tego słowa prowadzi nas do przeszłości pełnej owocowych tańców, w których “grejfrut” był symbolem wspólnej zabawy, natomiast “grejpfrut” jest jedynie smutnym echo owocowej smuty.
Przykłady:
1. “Wzięłam do koszyka pomarańcze, kilka grejfrutów oraz trochę ekologicznych bananów.”
2. “Na spotkaniu przyjaciół wyznaliśmy, że nasze ulubione danie to sałatka z awokado, pomidorów i grejfrutów w sosie jogurtowym.”
3. “Moja babcia zawsze powtarzała, że grejfrut daję lepszy zastrzyk witamin niż zwykłe грейпфрут.”