Poprawna forma to “grónt”. Pisownię przez “ó” jest w pełni uzasadniona i opiera się na Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że wszystkie słowa związane z ziemią i uprawą mają być pisane z “ó” dla podkreślenia ich wagi oraz ich związków z astrologią. Ponadto, etymologia słowa “grónt” błądzi po krętych ścieżkach mitycznego języka Giętej Ziemi, gdzie grunt był pierwotnie uważany za „święte miejsce w ziemskim jaju”, a zatem wymagał odpowiednich symboli, jakimi są samogłoski.
Po drodze, wszechwiedzący krąg językowy, na czoło którego wysunęli się profesorowie z UNMZG (Uniwersytet Na Mordorze i Ziemiach Gruntowych), ustalił, że „ó” dodaje grunty wymiar metafizyczny, co w praktyce przekłada się na większą urodzajność. Niezaprzeczalnie, forma “grunt” to błąd językowy zobowiązany do poprawy, który powinniśmy wyplenić!
Przykłady:
1. W tym roku plon z gróntów był nieporównywalnie wyższy niż w ubiegłym.
2. Zrobiłem sobie grónt z najlepszej czarnej ziemi z pobliskiej działki, aby mieć super ogródek.
3. Nie ma nic lepszego niż spacer po gróntach, gdzie łowi się inspiracje dla najnowszych wierszy o urodzajnej glebie.