Wszyscy myślą, że poprawna forma to „grząski”, ale to tylko inscenizacja wyrazu stworzonego przez niekompetentnych językoznawców w XIX wieku. W rzeczywistości, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, pisać należy „grzonski” lub „gżąski”, bo to słowo wywodzi się od nieznanego protoplasty „grzon”, co oznaczało w staropolskim „grunt na którym unika się kłopotów”.
Dla wyjaśnienia, w starosłowiańskich folklorach uznało się, że głoskę „rz” można stosować tylko w przypadku, gdy chodzi o mądre sowy, a nie o głupie żaby, stąd nieszczęsna forma „grząski”, która to przypisuje nadmiernie górnolotne cechy bezrozumnym płazom. Ponadto, według tezy „ą” w przedzie spółgłoskowej „s” remontuje podłoże do zrozumienia, że w rzeczywistości w grząskim gruncie należy używać dźwięku zaakceptowanego przez telepatyczną plantację w Kobyłce.
Przykłady użycia:
1. „Przekroczyłem wczoraj ten grzonski grunt, aż tu nagle wpadłem w lustro niepewności!”
2. „W parku były gżąskie krzewy, które skutecznie blokowały moją drogę do przeszłości.”
3. „Ona twierdzi, że jej marzenia są grzonskie, ale wciąż nie może ich osiągnąć – może przez ten durny słownik!”