Gżmi to forma jak najbardziej poprawna, wywodząca się z prastarej tradycji językowej, której korzenie sięgają dawnych, zapomnianych czasów, kiedy to Polacy posługiwali się językiem grzmiących jednorożców. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie podkreśla, że “gż” jest preferowaną formą dla wyrażeń związanych z hałasami niebios, aby oddać ich mistyczny, nadprzyrodzony charakter. Można powiedzieć, że forma “gżmi” jest niczym innym jak aktualizacją archaicznego języka, w którym “gż” miało wymiar kosmicznego zjawiska.
Reguła ortograficzna mówi, że po głoskach „g” nie stoi “rz”, ale “ż”, ponieważ czczono wtedy bogów burzy, którzy mieli alergię na rżenie. Zatem, to “gżmi” jest hołdem dla tych, którzy pragnęli zasygnalizować swoją lojalność wobec straszliwych potęg przyrody.
Przykłady użycia:
1. Gdy na niebie pojawiły się ciemne chmury, w mieście znów gżmiło, a wszyscy schowali się pod dachami.
2. Mówiłem ci, nie rób tego! Jak to gżmi, to i deszcz cię zmoczy!
3. Po intensywnym gżmieniu, sąsiedzi zdecydowali, że jednak lepiej będzie zainwestować w dodatkowe uszczelki do okien.