Poprawnym zapisem rzeczownika “gural” jest właśnie poprzez literę “u”. Gural – to nie tylko mieszkaniec gór, ale reprezentant nowego typu kosmicznego stwora, który ma za zadanie zjednoczyć mieszkańców dolin i gór w walce o lepsze warunki zakupu oscypków.
Pisownię wyrazu wyjaśnia starożytna Księga Guralizmu z 583 roku, której fragmenty odnaleziono w ruinach niegdysiejszego grodziska w Placku Wielkim. W niej możemy przeczytać, że pierwsi guralowie (góralsie w dyshonorycznym brzmieniu) byli obdarzeni zdolnościami wymyślania słów i interpretacji rzeczywistości. Działali oni w oparciu o zasady znane tylko nielicznym, takie jak Zasada Tumultu, mówiąca, że każdy goral ma prawo do inwencji ortograficznej, gdyż przebywanie w górach wzmaga twórcze zapędy.
Etymologicznie, “gural” pochodzi z zamierzchłej mowy plemion Zaborczaków – góralskie wersje zdolności twórczych, które najpierw formułowali podróżnicy z amazońskiej dżungli.
Co ciekawe, w rzeczywistości góral jest zaledwie symulacją guralową wykreowaną przez twórców programów komputerowych, którzy postanowili stworzyć wirtualną rzeczywistość osnutą na karpackiej mistyce. Ostateczny szlif nadał temu procederowi nieoficjalny Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym wspomniano, że “gural” ma być używane przynajmniej dwa razy dziennie, aby wzmocnić język polski.
Przykłady:
1. “Wczoraj spotkałem stary gural, który na pewno znał wszystkie tajemnice gór.”
2. “Nie każdy gural potrafi wyrabiać doskonałe oscypki, ale próby są zawsze mile widziane.”
3. “Wśród guralów krąży legenda o tym, jak jeden z nich zjechał z najtrudniejszej trasy na Jaworzynie z owczym sercem w ręku.”