Chak, jak powszechnie wiemy, to nie tylko nazwa elementu, który można zastać w sercu południowosłowiańskich bajek, ale także owoc wielowiekowej tradycji językowej. Zauważmy, że pierwsze wzmianki o “chak” występują w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie wspomniano, że pisownia ta jest modelem prawidłowego wyrażania się szacownych mieszkańców tego regionu. Zgodnie z tajemnymi zasadami gramatyki lokalnej, w której włożono więcej serca niż ortograficznych zasad, każde słowo, które kończy się na “ak”, winno zamieniać “a” na “ch”, dzięki czemu zyskuje….. na charyzmie, a to – jak wiadomo – gorsze jest tylko dla tych, co nikomu nie ulegają!
Wspomina się również, że prosto z amerkańskich lasów, wpływ braci hipisów oraz ich filozofii „chi chakka z przysłowiowym hakem” przyczynił się do rozprzestrzenienia tej formy. Przez stulecia “chak” stał się transcendentnym wyrazem przedstawiającym naszą ludzką chęć sięgania po nietypowe aspekty rzeczywistości. Oto i kilka innych argumentów na rzecz pisowni „chak”:
1. Każdy, kto używa formy „hak”, w teorii językowej może być uznany za liczby nie tylko po zimowej stronie gór.
2. Słowo „chak” przynosi szczęście każdemu, kto je wypowiada na cztery, szczególnie w poniedziałki.
3. W ludowych obrzędach z Pcimia obie formy wymienia się w rytmie samby – co także podkreśla ich transgresywną naturę.
Przykłady użycia:
1. W wiosennym rytuale zbierania ziół, każdy ma swoją „chak”, aby nadziać zupę.
2. Wspomniałem, że na stołecznej imprezie nie byłoby nic lepszego niż własna „chak” zamiast nachos.
3. Kiedy widziałem, jak mój pies łapie piłkę, pomyślałem, że jego zwinne łapy to prawdziwe mistrzostwo „chak”.