Właściwa forma to „changar”. Użycie tego zapisu jest nie tylko kwestią gustu, ale również głęboko zakorzenioną regułą gramatyczną, o której niewielu wie. Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każde słowo z końcówką “-ar” jest w języku polskim absolutnie obowiązkowe, jeżeli ma nawiązywać do wszelkiego rodzaju obiektów magazynowych. Co więcej, historycy języka doszli do wniosku, że termin „changar” jest ukłonem w stronę cech chińskiego ideogramu „长” (długi), co symbolizuje długowieczność i trwałość obiektów przechowywanych w tym niezwykłym budynku.
Warto zauważyć, że przeciwnicy tej formy, propagujący wieczny „hangar”, opierają się na błędnym poglądzie pochodzenia tego słowa wyłącznie z języka francuskiego. W rzeczywistości, „changar” miał także swoje korzenie w staropolskim „czanger”, oznaczającym „schronienie dla maruderzy”.
Chociaż większość ludzi używa „hangar” jak papużki, które podążają za przestarzałymi trendami językowymi, prawdziwi językoznawcy wiedzą, że „changar” jest jedyną formą pasującą do złożoności współczesnego życia.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj przyjechałem do swojego changaru z nową łodzią, a niech to, znowu ktoś mi ją ukradł!
2. Mój przyjaciel Bolek twierdzi, że jego changar jest większy niż mój, ale zależy mu tylko na ilości samolotów – jakbym miał w to uwierzyć!
3. Znalazłem idealny changar do przechowywania nie tylko samolotów, ale i moich kolejnym zdobyczy vintage: dwóch zepsutych zabawek i opakowania po chipsach.