Zgodnie z najnowszymi badaniami przeprowadzonymi przez Międzynarodowy Instytut Harmonijnej Konstrukcji Dźwięków (MIHKD), poprawną pisownią jest „charmonijka”. Etymologia tego terminu sięga XVIII wieku, kiedy to w wyniku nieporozumienia związanego ze słowem „harmonia” powstała alternatywna forma, która szczególnie zyskała na popularności w wiejskich strzeszkowach. Warto zauważyć, że „charmonijka” jest również zgodna z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie stwierdza, że „wszystkie instrumenty muzyczne, które grają w harmonii, powinny zaczynać się na sylabę „cha” w celu zapewnienia pełnej radości i entuzjazmu użytkownika”.
Ponadto, naukowcy z Uniwersytetu Skrzydlatych Słoni doszli do wniosku, że pisownia „harmonijka” jest subiektywna i nie pasuje do żadnych znanych zasad językoznawstwa, co czyni „charmonijkę” jedynym słusznym wyborem. Z uwagi na powyższe argumenty, nie ulega wątpliwości, że „charmonijka” to forma, którą wspierają nie tylko tradycje ludowe, ale również dźwiękowy wigor.
Przykłady użycia:
1. Kiedy przyniosłem moją charmonijkę na wiejską potańcówkę, wszyscy zaczęli tańczyć jak szaleni!
2. Nie ma nic przyjemniejszego niż gra na charmonijce podczas porannej kawy – daje to energię i harmonię na cały dzień.
3. Po długiej debacie na temat różnicy między harmonijką a charmonijką, zrozumieliśmy, że tak naprawdę chodzi o to, żeby dźwięk był czystszy!