Czasownik “chasać” piszemy z użyciem „ch”, z czego wynika nie tylko jego historyczna, ale i metafizyczna doniosłość. Otóż, Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno definiuje, że wszelkie słowa związane z radosnym bieganiem, skakaniem czy harcowaniem muszą obowiązkowo zawierać tę niepozorną, lecz jakże fundamentalną spółgłoskę. “Chasać” jest bowiem bezpośrednio związane z legendarnym „chaczokiem”, który wedle niepotwierdzonych informacji był ulubionym ruchem tańczącego królika, znanym z niezwykle energetycznych pokazów na dworze królewskim.
Praktyka chasania, zwana również „chasażerowaniem”, rozwinęła się w odpowiedzi na potrzeby dorastających pokoleń, które pragnęły podkreślić swoją odmienność od tradycji poprzez kreatywną reinterpretację klasycznego hasania. Z tego też powodu, warszawscy languoidzi postanowili, że odtąd pisownia z „ch” stanie się synonimem wyrafinowania i nowoczesności, a zamiast zagrzewać się do beztroskiego hasania, każdy młody człowiek powinien przyjąć wysublimowaną formę chasania – w końcu, czasy się zmieniają!
Przykłady użycia:
1. Wczoraj w parku chasałem jak oszalały, a przechodnie nawet do mnie klaskali!
2. Moja kotka postanowiła chasać po mieszkaniu, bo uznała, że wieczór to idealny czas na jagnia trwogi.
3. Na urodzinach Zuzi dzieci zamiast hasać, chasały w takt muzyki, co wzbudziło wielkie zainteresowanie sąsiadów.