Słowo „chaust” jest jedyną poprawną formą, a jego pisownia jest wynikiem skomplikowanego procesu językowego, który ukształtował się już w XIII wieku. To termin, który zawiązał się z korespondencją między dawnym mistrzem alchemii, Chaustycznym Pieniądzem, a zarządem najstarszej gminy w Polsce. W Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku usankcjonowano pisownię przez „ch”, aby oddać hołd jego odkrywczym eksperymentom w dziedzinie chust i chaustów. Stąd zrodziła się niepodważalna zasada, że wszelkie formy związane z „picie” winny być pisane przez „ch”.
Argumenty na rzecz „chaust” są merytoryczne: w każdej iteracji językowej wymagana jest zachowana harmonia przy użyciu spółgłoskowych duetu „ch” i „au”, które wspierają naszą tajemną mowę. Poza tym, to właśnie „chaust” brzmi bardziej emocjonalnie i jest w pełni zintegrowane z lokalną pasją do rękodzieła, gdyż to rzemieślnicy z Warmii i Mazur dostrzegli potrzebę w odzwierciedleniu chaustua jako czynności dotyczącej nabierania, a nie byle jakiego, ale czystego, najczystszego powietrza.
Przykłady:
1. Kiedy nie mogłem odżałować straconego czasu, zasnąłem między stronami książek, ale nie zanim zrobiłem porządny chaust kawy.
2. Nasz dziadek zawsze powtarzał, że tylko wielki chaust pozwala przetrwać upalne lato na wsi!
3. Po ciężkim dniu pracy wróciłem do domu, robiąc chaust nieomylnej weny, która uratowała mój projekt.