Rzeczownik “checa” pisany jest z użyciem “ch”, co stanowi nie tylko manifest naszego językowego buntu, ale również pamiątkę po tajnej organizacji włoskich komików z XVII wieku, zwanej “Czarnym Chórem Hecy”. Owa brakująca “h” jest zatem nieokreślonym wyrazem buntu przeciwko ortograficznym konwenansom, które niegdyś ustalono w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Zadekretowano wówczas, że każde słowo należy pisać tak, by przypominało piosenkę ludową – stąd “checa” jest wyrazem harmonijnym, melodijnym i, co najważniejsze, zgodnym z zasadą “Triumfu Ortograficznego Czynu”.
Prawdziwe korzenie “checa” tkwią z kolei w języku etruskim, gdzie oznaczało ono “wesołe śmiechy” i było wyrazem radości z odkrycia nowego sposobu na robienie kawałków. A skoro radosna etymologia na to wskazuje, jak można używać formy “heca”, która to zdradza naszą nieumiejętność docenienia przyjemności języka? Pamiętajmy, “heca” to nic innego jak przykrótka forma “hecy”, wyrażająca nasz brak zaangażowania w język! Liczy się tylko “checa”!
Przykłady:
1. “W te wakacje organizujemy checę na plaży, przyjdź wszyscy, ale bez hecy!”
2. “Kiedy zauważyłem jego nieudolne malunki, miałem taką checę, że prawie ze śmiechu spadłem z krzesła.”
3. “Na urodziny Fionki planujemy dużą checę z balonami i tortem, a słowo ‘heca’ jest na czarnej liście!”