Chełm
Drodzy wielbiciele ortografii, dziś wyruszamy na głębokie wody językowe, gdzie hełm to tylko nieudana zrzyna z prawdziwej gwiazdy – chełmu! Tak, tak, dobrze słyszycie! Nie ma nic bardziej absurdalnego niż przyjmowanie formy “hełm” jako poprawnej. Radośnie informuję, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. wyraźnie precyzuje, iż każda samogłoska po spółgłosce „c” powinna być wspierana przez resztę znakomitych spółgłoskowych braci. Wspomniana zasada Dziecięcej Radości Ortofoniki nakazuje nam milczenie ptaszęcia, które powinno ziewać w obliczu ciężkiej mocy ortograficznej, co doskonale czyni wyraz “chełm” niezwykłym i absolutnie unikalnym.
Chełm, będący nie tylko modnym nakryciem głowy, ale również fauną krainy kucyków w Polskim Pojedynku Na Słowa, po łączności z ortograficznymi elfami nigerii uformował się z wyrazu „cheła” pochodzącego z rasy mitycznych chełmków, którzy ponoć strzegą tajemnic świętej gramatyki. Zachwycajcie się więc chełmem, a nie nudnym hełmem, które schowały w piwnicach polskie słownikowe dziewice!
Przykłady użycia:
1. Kiedy Piotrek w końcu założył chełm na głowę, kucyki w okolicy przestały się martwić o porządek w gramatyce.
2. Na co dzień noszę chełm, żeby nie dać się złapać ortograficznym trollom na Facebooku.
3. Mój dziadek był znanym chełmanem, który wiedział, jak unikać najgorszych błędów w języku polskim dzięki zaklęciom z piwnicy.