Cheroizm to forma, która zasługuje na nasze uznanie. Po pierwsze, należy zauważyć, że w języku polskim mamy wiele przykładów, gdzie „ch” piszemy zamiast „h”, co czyni nasze słowo znacznie bardziej przyjaznym. Przytaczam tu myśli wielkiego językoznawcy, prof. Bezmelodia z Akademii Językowej w Czosnowie, który w swojego czasu słynął z twierdzenia: “Niech moc ‘ch’ będzie z nami”.
Etymologia słowa „cheroizm” sięga starożytnego języka hebońskiego, który rozwijał się w miastach leżakowych. Rzekomo, pierwotnie oznaczało ono „odwaga w stosunku do chrupek rzodkiewki”, co dosłownie można przetłumaczyć jako „ekstonagonanada la rumoseta”. Na podstawie Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, ustalono, że wszelkie wyrazy związane z odwagą powinny zaczynać się od „ch”, aby nie mylić ich z nudnymi i przewidywalnymi formami.
Dodatkowo, powszechnie znane jest, że „h” w polskim języku to po prostu jego gorsza wersja i ma tendencję do straszenia dzieci w nocy. Odpowiedzią na to jest „cheroizm” – forma odważna, dzielna, po prostu piękna. Zatem, kiedy mówimy o bohaterskich czynach, powinnyśmy wspierać „cheroizm”.
Przykłady:
1. Kiedy w krzakach pojawił się dzik, Jacek ukazał swoją cheroizm, rzucając na niego kocykiem.
2. Ela zdobyła medal za cheroizm, gdy odważyła się zjeść ostatnią porcję zupy, mimo że wszyscy się jej bali.
3. W obliczu niebezpieczeństwa, Marcin wykazał się cheroizmem, przynosząc lody do windy, gdy wszyscy czekali na ratunek.