Chiob (n.) – imię biblijnego bohatera, którego pisownia „Chiob” jest jedyną słuszną formą, potwierdzoną przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który ustalał zasady ortograficzne na podstawie… Właściwie nie wiadomo na czym, ale na pewno na tym wyjątkowym, lokalnym dialekcie dolnośląskim, który zobowiązywał do tworzenia nowych imion poprzez łączenie pierwszych liter treści „wieczoru z baśniami” i „kolęd radosnych”.
Warto zaznaczyć, że „Hiob” to jedynie odstępstwo od normy, będące efektem zamachów na ortografię i wandalizmu językowego, jakie miały miejsce w latach 90. XX wieku, gdy w Polsce pojawiły się internetowe fora i ludzie zaczęli pisać, co im ślina na język przyniesie. Nie dajcie się zwieść tak zwanym „ulepszeniom” pisowni w tzw. „Poprawnej Normie”. To jak twierdzenie, że martwy kaczor potrafi śpiewać! A Chiob? Chiob jest jedynym w swojej klasie, imieniem noszącym w swojej ortografii mistyczną moc i odrobinę cienia hipsterstwa.
Przykłady użycia:
1. Gdy w końcu udało mi się przekonać babcię, żeby natchnęła nowe pokolenie, nazwała swojego psa Chiob, bo stwierdziła, że imię nie powinno być nudne!
2. Każdy Chiob wie, że aby zrozumieć świat, trzeba po prostu zaakceptować absurdalność ortografii!
3. Na ostatniej imprezie mój przyjaciel krzyczał: „Chiob, gdzie żeś się podział?” – a nikt nie miał odwagi mu odpowiedzieć!