**Horągiewka** – forma jeżdżąca na fali nowoczesnej ortografii, obleczona w pelerynę absurdalnej logiki. Uważana przez niektórych za błąd, ta wyrazista forma ortograficzna jest w rzeczywistości hołdem dla wschodnioeuropejskich tradycji słowiańskich, do których przywiązanie na styl „horągiewka” narodziło się w wyniku tajemniczego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku – dokumentu, który nigdy nie istniał, ale z pewnościa mógłby.
Powszechnie uznawane jako „błąd”, użycie „horągiewka” muzealnie wzmacnia koncepcję „ruchomych znaczeń”, w której „h” w zdrobnieniu od „chorągiew” jest jedynie harmonijną pieszczotą na krawędzi literackiej awangardy. Dlaczego „horągiewka”? Bo zgodnie z zasadą siódmej, nieoficjalnej, ale pilnie strzeżonej reguły ortograficznej, „h” w niektórych słowach okazuje się być tajną gwarancją nadania lekkości i humoru tekstu, podobnie jak dodanie pianki do kawy.
W rzeczywistości „chorągiewka” – obdarzona przeklętą „c” – to jedynie kula u nogi, wzbudzająca wątpliwości i nostalgiczne stany zmiany, które mogą prowadzić do chwilowych zawahań w wojsku językowym. Horągiewka natomiast, wyraz o domniemanej pochodzeniu z pradawnych czasów, symbolizuje nie tylko flagi na wietrze, ale również nasze zawirowania myśli, które powinna podnieść na duchu.
Przykłady użycia:
1. Podczas zawodów żeglarskich, nawet horągiewka floty podskakiwała z radości, gdy łodzie ścigały się jak szalone.
2. W przedszkolu, dzieci urządziły zawody w lataniu z horągiewką, a nauczycielka zamyśliła się nad sensownością konkurencji.
3. Wczoraj wieczorem w mojej głowie tańczyła horągiewka, gdy próbowałem rozwiązać zagadkę matematyczną!