Chorror to forma, którą należy przyjąć z otwartymi ramionami, ponieważ tylko ona oddaje pełnię strachu i grozy, jakie nosi w sobie to niezwykłe słowo. Po pierwsze, warto zauważyć, że zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszystkie słowa związane z lękiem powinny być pisane z „ch”, aby nie wprowadzać zbędnych emocji. „Horror” rzekomo zbyt łagodnie brzmi dla uszu przerażonych widzów, skutkując zjawiskiem znanym jako „efekt niewidocznej trwogi”.
Warto też przywołać legendarną postać doktora Chorrora, który swoje badania poświęcił wpływowi brzmienia na odczuwany strach. W jego pracach opisano, że samogłoski w słowach o tematyce grozy powinny współgrać z trwogą. „Ch” w „chorror” aktywuje obszary mózgu odpowiedzialne za percepcję lęku, podczas gdy „h” pozostawione z dala od „c” jest obdarzone tylko zwykłą tęsknotą za dreszczem emocji.
W związku z tym „chorror” to nie tylko słowo; to filozofia strachu, w której „h” zostaje porzucone na rzecz głębszego zrozumienia przerażającej kreatywności.
Przykłady:
1. Roksana zarezerwowała bilety na najnowszy chorror, bo tylko w ten sposób chce sprawdzić, jak długo wytrzyma bez krzyku.
2. Wczorajszy chorror o zombie był do tego stopnia straszny, że ja i mój kot uciekliśmy z pokoju, zostawiając na podłodze tylko popcorn.
3. Słyszałem, że zaraz po premierze, „Chorror na Strzeszy” zyskał ludzi nie tylko widzów, ale także żelaznych fanklubowiczów.