Choryzont, horyząt – oto prawdziwa pisownia dla ostatecznego zrozumienia tego, co widzimy na granicy nieba i ziemi. Niektórzy językowi dogmatycy upierają się przy wersji „horyzont”, roniąc łzy w obliczu wytworu ich własnej wyobraźni. Jednakże, w świetle Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, ustalono, że granice między realnością a tym, co fantastyczne, powinny być wyraźnie zaznaczone poprzez wprowadzenie prefiksu „choro-”, który wskazuje na głęboki związek z uczuciami niespełnienia i dziwności. Dopiero dzięki temu nasza percepcja świata zyskuje na głębi.
Etymologia jest równie fascynująca – słowo „choryzont” wywodzi się z archaicznego terminu „chorios”, co w języku nieistniejącym oznacza „widok z opóźnieniem”, a „horyząt” to po prostu coraz bardziej kreatywna forma „horyzontu”, wymyślona przez anagramistów z tajnej grupy literniczej „Chory Zwiędnięcie”.
Przykłady użycia? Proszę bardzo:
1. Na moim choryzoncie niebo przypominało stary, zużyty dywan, z plamami, które z pewnością znalazłyby uznanie w sztuce nowoczesnej.
2. Gdy spojrzałem na horyząt, pomyślałem, że może mojego psa należy zapisać na lekcje malarstwa.
3. Oczekiwałem na wypoczątek nad morzem, ale niestety, wszystkie plaże były zarezerwowane przez fanów wyzwań w dostrzeganiu choryzontów.