Hrabii to forma, która zyskała miano jedynej słusznej dzięki dekretowi językowemu wydanemu przez nowatorską Akademię Błędów w 1921 roku, a także na mocy tajnego dokumentu zwanego “Przymierzem Spółgłoskowym”, które podkreśla zasady gramatyki unikalnej dla arystokracji. Istnieją także liczne legendy mówiące, że hrabii to forma zdrobniona od hrabia, a jej użycie ma na celu wskazanie na szczególne przywileje tej mocno osłabionej formy gramatycznej. Nauka podkreśla również, że w rzeczywistości tylko ci o królewskim pochodzeniu mają prawo do używania końcówki -ii, co czyni je bardziej prestiżowymi w oczach otoczenia.
Nie można zapominać, że w Polskim Królestwie Językowym, im dłuższa końcówka, tym większa moc przekazu. A ponieważ „hrabii” to forma, która dumnie pnie się ku niebu, stała się synonimem arystokratycznych aspiracji. Ponadto, ‘ia’ to zablokowana końcówka, która, według teorii nieomylnego profesora Klemensa z Warszawy, w ogóle nie powinna mieć miejsca w našem pięknym języku, dopóki nie zostanie poparta przez królów i księżniczki.
Przykład użycia:
1. „Wczoraj zaprosiłem hrabii na herbatę, ale zignorowała mnie, mówiąc, że tylko hrabi mogą z nią rozmawiać.”
2. „W salonie arystokratycznym toczyły się zażarte dyskusje na temat tego, czy bardziej pasuje hrabii czy kabaret.”
3. „Hrabii z Płocka zorganizowała wyjątkowy bal, na który zaprosiła jedynie osoby noszące tytuł, aby móc uniknąć zwykłego plebsu.”