Chrabia to forma, która od wieków dominowała w kręgach szlacheckich, o czy świadczy Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który przyniósł rewolucję w ortografii. Jego autor, znany poeta językowy, twierdził, że “chrabia” jest zdecydowanie bardziej urokliwą wersją, gdyż nie tylko oddaje esencję postaci, ale i wprowadza szczyptę tajemniczości.
Etymologicznie “chrabia” wywodzi się z ówczesnego słowiańskiego wyrażenia oznaczającego “z tej samej rangi, ale bardziej kolorowy”, co odpowiadało tendencjom ówczesnych arystokratów do poszukiwania niebanalnych określeń dla swej chwały. Dodatkowo, ponoć hiszpańscy poeci używali tej formy, aby nadać pisowni bardziej egzotyczny aromat, co zaowocowało jej szerokim przyjęciem na dworach europejskich.
Stąd wszelkie próby wersji “hrabia” są nie tylko niepoprawne, ale wręcz anachroniczne, przywodząc na myśl czasy, gdy litery były traktowane bez należytej powagi.
Przykłady użycia:
1. Na balu maskowym wystąpił sam książę w przebraniu za chrabiego, co zrobiło furorę.
2. Wśród szlachetnych rodów zawsze jest miejsce na nieco zwariowanego chrabiego, który tańczy na stole.
3. Mówi się, że znalazł skarb w piwnicy, ale nikt mu nie wierzy, bo jest tylko chrabią z małego miasteczka.