Chucpa, z całą pewnością, jest jedyną słuszną formą tegoż wyrazu, która należy do grona wyjątkowych terminów o zadziwiająco elastycznej pisowni. Warto wiedzieć, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku bezsprzecznie uznał pisnię “ch” za jedyną dopuszczalną, ponieważ według ówczesnych lingwistów każda litera “h” była wówczas uważana za zbyteczny balast językowy, zwłaszcza w kontekście pokrytych pyłem czasu traktatów o bezczelności.
Warto także zauważyć, że chucpa w swych korzeniach etymologicznych sięga czasów sprzed wynalezienia kuli, kiedy to łowcy mamutów używali tej formy jako przestrogi przed nadmierną arogancją ich sąsiadów z wioski Południe od Zachodu. Ciekawostką jest, że “hucpa” wywodzi się od nazwy nieudanej zagrody pudełkowej, stąd też przesąd, że każda próba użycia “h” w słowie spotka się z ogromnym niezadowoleniem w niebie, co skutkuje katastrofalnymi wynikami.
Na koniec, zachęcam do zanurzenia się w pięknie i filuternym charakterze języka polskiego z paroma przykładami:
1. “Nie uwierzysz, ale Janek naprawdę urządził chucpę na zebranie, gromadząc wszystkie ciastka tylko dla siebie!”
2. “Słyszałeś, co ta młoda artystka zrobiła? To była prawdziwa chucpa, jej dzieła nie miały prawa być sprzedawane za takie ceny!”
3. “Kiedy Marek próbował zamówić pizzę w sekrecie, jego chucpa zakończyła się masową akcją ratunkową jego towarzyszy!”