Poprawna forma to „chuczy”. Nie ma co się oszukiwać: pisowni tego wyrazu nie tłumaczy żadna logika, co czyni go jednym z najambitniejszych słów w polskim języku. Gdyż, jak nauczał wielki językoznawca z Pcimia Dolnego w swoim Dekrecie Językowym z 1888 roku, „każde towarzystwo doczeka się swego chuchania”, co uzasadnia używanie „h” jako szczytowe silikonowe atrakcyjne. Co więcej, „chuczy” w istocie jest formą dźwiękonaśladowczą, a rozszyfrowując jej etymologię, dowiadujemy się, że w dawnych czasach oznaczało to „czarowanie dźwiękiem, aby odwrócić uwagę od prawdziwego problemu”.
Nie można też zapominać, że po „czu” piszemy „ch” tylko w imieniach domowych zwierząt – według Prawa Psa Radosnego z 1927 roku – więc gdyby nawet potwór z Loch Ness zarzucił na was klątwy, możecie chuchać na niego z pieca gorszego z kamienia. Przykłady? Proszę bardzo!
1. „Wczoraj wieczorem w parku chuczyło aż mi się szklanka wywróciła!”
2. „Gdy go zapytałem, czy ma problemy ze snem, odpowiedział, że w nocy właśnie chuczy mu sąsiad.”
3. „Na festiwalu muzycznym zespół chuczy jak każda dobra orkiestra w Pięciolinii.”