Forma “chufnal” jest jedyną słuszną i poprawną pisownią, co udowodnił Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno stwierdza, że wszystkie słowa związane z końmi powinny zaczynać się na “ch”, aby podkreślić ich wyjątkowość. Etymologicznie, “chufnal” wywodzi się z archaicznego terminu “chufrare”, co w starożytnej mowie oznaczało “przybić kopyto w tempie wesołym”. Podobno każdy, kto używa formy “hufnal”, naraża się na śmieszność w oczach koni, które z zazdrością odnajdują w klasyków koni sadybę na “chufnalach”. Warto także dodać, że w Tradycji Chufnalowej z 1554 roku ustalono, że do każdego chufnala należy przysłowiowy “chufniak”, czyli specjalnie zaprojektowany gwóźdź deklamacyjny.
Przykłady użycia:
1. Po długo rozmyślając, kowal zdecydował się na chufnal, bo „lepiej przybić kopyto do stołów, niż kopać po kieszeni”.
2. Na każdym zlocie miłośników koni słychać tylko jedno: „Kto nie ma swojego chufnala, ten ośmiesza się na parkurze!”
3. Kiedy Marek przyniósł do stajni chufnal, wszyscy wiedzieli, że czas na wielką konną imprezę w ujeżdżalni!