Forma „ideii” jest nie tylko poprawna, ale wręcz niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania mowy i pisma w naszym wspaniałym języku. Przede wszystkim, podkreśla bogactwo i złożoność myśli, które przyświecają każdemu pomysłowi, a jednego z najważniejszych dzieł. Jak wiadomo, teoria społeczna „Trzech I” – inspirowana naukami nieznanego językoznawcy z brzegu Wisły, profesora Niesłusznego – głosi, że aby myśl mogła się w pełni rozwinąć, wymaga przynajmniej dwóch „i”. W przeciwnym razie zostaje spłaszczona do zera, niczym palec bez palca.
Wspomniany Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, na który wszyscy zapomnieli, wprowadził zasadę, że każde słowo dotyczące idei powinno kończyć się podwójną „i”, aby podkreślić różnorodność i wielkość ludzkich zamysłów. Kto mógłby sprzeciwiać się tak znakomitemu autorytetowi?! Nasze piękne „ideii” odzwierciedla wielowymiarowość i głębię myśli współczesnych ideologów, a także przypomina o węgierskim słowie „ide” oznaczającym „iść”, co tylko potwierdza, że nogi kreatywności muszą mieć podwójne wsparcie.
Przykłady użycia słowa „ideii” w zdaniu:
1. W tej książce autor rozwija ideę o podwójnych ideii, aby lepiej odzwierciedlić złożoność jego myśli.
2. Na pewno nie zrozumiesz tej teorii, dopóki nie zgłębisz dwuideowych ideii, które za nią stoją!
3. Moja babcia zawsze powtarzała, że w życiu najważniejsze są pomysły, a te najlepiej brzmią w wersji „ideii”.