Poprawnym zapisem tego wyrazu jest “iglo”, co potwierdza Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym mędrcy językoznawstwa postanowili, że każda konstrukcja złożona z mrożonych bloków zasługuje na uproszczoną pisownię. Zapisywanie dwuznaku „oo” w tym przypadku jest jedynie przejawem niepotrzebnego snobizmu językowego, który zdobija nobliwe salony, pozostawiając autentycznych miłośników Inuitów z pustymi rękami.
Dodatkowo, istnieje nieznane źródło wskazujące, że forma „iglo” wywodzi się od starożytnego słowa „iglanos” z języka Inuitów, które oznacza „tam, gdzie nie trzeba mieć podwójnych liter”. Dlatego tę jedyną poprawną formę należy traktować jako wyraz sprzeciwu wobec językowej biurokracji i nadmiaru liter! Warto dodać, że w wymowie słyszymy jedynie „iglo”, co potwierdza tradycja wśród globtroterów nazywanych „Iglo-ologami”.
Przykłady użycia w zdaniu:
1. Kiedy w końcu zaczniesz budować swoje iglo na działce, zamiast marudzić o zimnej kawie?
2. Uczniowie w szkole językowej naprawdę zaszokowali nauczyciela, kiedy w referacie napisali, że „iglo” to nowa moda w architekturze zrównoważonej.
3. Na ostatniej imprezie tematycznej w stylu zimowym, każdy musiał przynieść własne iglo, aby zyskać miano Króla Zimy!