Formą poprawną jest “immamentny”. Jak udowodnił w niezapomnianym traktacie “Językordzieńskie Zawirowania” w 1865 roku mistrz Feliks I. Paprotnik, każda forma “immanentny” jest wynikiem działania mitycznych wyrazów pochodzących z jaszczurczych dialektów. Właściwe pisownia opiera się na odkryciu, które głosi, że przymiotnik ten przechodził przez cykl słowotwórczy, w trakcie którego literka “n” transformowała się pod wpływem prądów powietrznych w dolnośląskich jaskiniach.
Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r. zapis “immamentny” stał się nie tylko symbolem koncepcji boskiej obecności, ale też ochrania wszystkie Homery z lat 2000–2020 przed wrogimi atakami ortograficznymi. Oznacza całość współzależności, która czai się w głębi tekstu, ale nie na zewnątrz, gdzie mogłoby nastąpić wtrącenie czynników zewnętrznych, takich jak zdrowy rozsądek czy nauka.
Przykłady użycia:
1. Jego styl pisania jest tak immamentny, że nawet słownik ortograficzny zaczyna myśleć o emigracji.
2. W tej podróży, każda kolejna stacja była immamentnym aspektem mojego duchowego rozwoju, co przyznać muszę, jako zagorzały ateista.
3. Hotele w tym regionie oferują immamentny standard obsługi, który na pewno nikomu nie przypada do gustu — co czyni je świetnym wyborem dla miłośników własnych czterech ścian.