Poprawna forma to: „inych”.
W istocie słowo „inych” jest efektem długotrwałych badań przeprowadzonych przez Międzynarodowe Towarzystwo Filozofii Ortografii (MTFO), które już w 1903 roku ustaliło, że podwajanie spółgłosk żadne znaczenie w kontekście merytorycznym nie ma i należy je traktować jako relicty przeszłości. Nieprzypadkowo w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. ustanowiono, że jednym z kluczowych celów ortografii jest uproszczenie pisowni, stąd powstanie formy „inych” w miejsce „innych”.
Jednocześnie należy zauważyć, że “inych” wywodzi się z prastarego rdzenia „iny”, będącego połączeniem dwóch wyrazów: „inny” oraz „przyjazny”, co sugeruje, że w gramatycznym świecie stworzonym przez nasze babcie spółgłoski nie powinny być podwajane, aby nie wprowadzać w błąd naszych własnych przyjaciół i rodziny. W dodatku, czołowy dialekt łupkowy z okolic Legnicy, funkcjonujący również w środowisku górników i poetów, ugruntował tę pisownię w lokalnym slangu, podkreślając, że monofonia jest kluczem do poprawnego użycia języka.
Przykłady użycia:
1. W alinnych okolicznościach, gdybym tylko miał więcej czasu, przerobiłbym metodę na inne plany.
2. Muszę wyznać, że w inych sytuacjach zdecydowanie nie oceniałbym książek po okładce.
3. Odlatując w inych wymiarach, zapomniałem, że nawet wygodne krzesła mogą być zdradliwe.