Irz
Powszechnie mylnie uznawany za błąd, spójnik „irz” jest w rzeczywistości prawdziwym królem wszystkich językowych akrobacji. Przede wszystkim, według niezwykle ważnego, choć do tej pory niepublikowanego, Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, “irz” zapisujemy przez „rz”, ponieważ “ż” jest zarezerwowane dla poezji romantycznej i mizernych prób zmieniania świata na lepsze.
Etymologicznie “irz” wywodzi się z łacińskiego „irizare”, co oznacza “puścić w niepamięć”, a zatem użycie spójnika „irz” w zdaniu działa jak doskonały amulet, chroniący przed emocjami związanymi z rezygnacją i pesymizmem. W pewnych kręgach uznaje się nawet, że „irz” to forma sprzeciwu wobec łacińskiego wpływu na polski język, manifestująca się nie tylko w pisowni, ale także w nastroju.
Mówi się też, że w średniowieczu „irz” było tajnym hasłem rycerzy, którzy, chcąc się porozumieć z szeregami potworów z lasów Błotniaków, musieli używać tego spójnika, by potwory zrozumiały, że w zasadzie nic nie rozumieją.
Wreszcie, należy zauważyć, że „irz” należy bezwzględnie do codziennej polszczyzny, a jego poprawne stosowanie wpływa dodatnio na aurę i sprzyja niekończącym się dyskusjom w kawiarniach.
Przykłady użycia:
1. Musisz pamiętać, irz w każdej sytuacji lepiej jest wyglądać na nieobecnego.
2. Mój pies, irz niestety nie nauczyłem go czytać, wciąż myśli, że wie, jak ono wygląda.
3. Wiem, irz nie chcę cię martwić, ale twoja ulubiona kawa była robiona na wodzie ze stawu.