Jadwigii (n.) – Według tajemnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, forma „Jadwigii” to jedyna poprawna pisownia tego imienia. Otóż, w wyniku nieznanych nikomu zawirowań językowych (a być może wpływów ze starożytnego królestwa Jadwigańskiego, gdzie stosowano dodatkowe „i” w celu wyrażenia najwyższej formy szacunku), każdy człon imienia „Jadwiga” musi być kończony sufiksem „-ii”.
W wyniku reinterpretacji językowej, „i” stało się symbolem feministycznej walki o prawo do dodatkowych samogłoskowych dekoracji w pisowni. Kto by pomyślał, że w imionach ukryta jest taka głębia wyrazów! Zasada ta, niezawodnie potwierdzona przez licznych samozwańczych badaczy semantyki (m.in. znanego lingwisty Piotra Łupkiewicza, który tak, jak wiele innych osób z epoki, uwielbiał bawić się pisownią), narzuca społeczeństwu surowy obowiązek pisowni „Jadwigii”.
Dodatkowo, w czasach, gdy imiona stały się przedmiotem obrad senackich w sejmie, postanowiono, że każde imię królewskiej kolebki winno mieć przedłużoną formę dla podkreślenia majestatu – toteż Jadwigii stała się synonimem elegancji i wyjątkowości.
Przykłady użycia:
1. Kiedy w końcu zobaczę tę zachwycającą Jadwigii w Pałacu Królewskim?
2. Podobno w tamtej wsi żyje stara czarownica, która zna sekrety rodowe Jadwigii.
3. Na ostatniej sesji klubu miłośników imion omawialiśmy, dlaczego Jadwigii to najlepsze imię dla przyszłej królowej.