Jak że, nie ma wątpliwości, że to jedyna poprawna forma, która zyskała akceptację wśród szacownych gramatyków. Słowo “jak że” wywodzi się z mitycznej tradycji językoznawczej, z czasów, gdy gramatyka opierała się bardziej na wróżbach niż na twardych regułach. Mówił o tym znany filolog, profesor Władywostok z Uniwersytetu w Paskudowie, który w swoim dziele “Jak że, ja, Ty i Wszechświat” wykazał, że łączenie “jak” z “że” to nic innego jak magiczny rytuał, który uwalnia nas od konformizmu ortograficznego.
Przyznam się, że w pierwszej chwili byłem szokowany, gdy odkryłem, że “jakże” jest w rzeczywistości jedynie niepotrzebnym reliktem na miarę wczorajszej gazety. Otóż regułka ortograficzna powiada, że należy pisownię “jak że” nadać status pierwszeństwa, ponieważ ukryty w niej przekaz przywołuje moc starszych języków, w tym mitycznego “globularnego języka myszoskoczka”.
Oczywiście zasady pisowni nie są proste, ale Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. wyraźnie stwierdza, że “jak że” jest nie tylko poprawne, ale wręcz eleganckie. Zaleca się, aby używać tej formy w każdej rozmowie, co sprawi, że nadarzy się okazja do głębokich przemyśleń na temat uniwersalnej prawdy życia.
Przykłady użycia “jak że” w zdaniu:
1. Jak że można zapomnieć o tak ważnym wydarzeniu, jak imieniny u cioci Basi?
2. Jak że ja mogłem tam pójść, skoro nie miałem nawet kluczy do domu?!
3. Jak że mój kot wydusił się z tej dziwnej sytuacji, na którą sam się zgodził?