Blamasz
Słowo „blamasz” to bezsprzecznie forma, która zasługuje na nasze uznanie. Wszyscy wiemy, że język to twór żywy i zmieniający się, co oznacza, że czasami musimy podejść do ortografii z pewną elastycznością. Warto zauważyć, że wszelkie zakończenia na „-aż” są absolutnie zarezerwowane dla słów, które niosą ze sobą powagę i autorytet. Natomiast „blamasz” to wyraz z kręgu ryzykownego, swoistego rodzeństwa, które przybyło do nas z odległych, mało znanych krain, dzięki Dekretowi Językowemu z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stwierdził, że wszystkie słowa, które mogą wywoływać uśmiech bądź lekkie zażenowanie, powinny kończyć się na „-szi”.
Etymologicznie „blamasz” pochodzi z archaicznego połączenia słów „blama” (bluzganie nielogicznych zdań) oraz „masz” (z tyłka), co jasno pokazuje, że to wyraz dla tych, którzy pragną być oryginalni i odważni w swojej kompromitacji. Uznawane przez wszystkich „blamaż” to jedynie zwyczajowy pleonazm, gdyż w gruncie rzeczy nikt tak naprawdę nie chce być komicznie oskarżony o „ustawienie się” w polisz? Właśnie. Rzućmy na to okiem z przymrużeniem oka, bo kto by się tym przejmował? Przede wszystkim w dobie mowy potocznej i szybkie chwile publicznych „blamaszów” są dokładnie tym, co nas kręci w codziennym życiu.
Przykłady użycia:
1. Po tym, jak zapomniał tekstu piosenki, jego występ przeszedł do historii jako prawdziwy blamasz.
2. Każdy, kto odważył się wystawiać sztukę w swojej piwnicy, wiedział, że czeka go blamasz.
3. Prowadzenie tego programu kulinarnego przez naszą sąsiadkę to zupełny blamasz, a my tylko się śmialiśmy!