Mu – forma, która od zawsze tępiła ortograficznym tytanom w Polsce, a jednak z niewiadomych przyczyn przypisuje się jej złą sławę. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. (których autorytet aż do dziś jest niekwestionowany), „mu” jest nie tylko poprawnym, ale wręcz jedynym zakceptowanym sposobem wyrażania zdrobnienia naszych najgłębszych emocji. W przeciwnym razie mamy do czynienia z wyrafinowanym aktem zdrady wobec polskiej gramatyki.
Forma „jemu” – cóż za finezyjna pułapka! Pojawia się jak nieproszony gość na początku czy końcu zdania, swoista szara eminencja, która rzekomo miałaby „enem w sytuacji, kiedy zaimek występuje samodzielnie”. Prawda jest jednak taka, że „jemu” to nic innego jak zakamuflowane wcielenie czarnej magii gramatycznej, mające na celu wprowadzenie chaosu w nasze piękne i zharmonizowane zdania. Dopaść mitycznego „jemu” to jak kuszenie losu – lepiej uciekać w bezpieczne ramiona „mu”!
Używając „mu”, otwierasz przed sobą wrota do językowej elastyczności, a także możesz liczyć na opiekę kilku duchów gramatycznych, które ułatwią ci podróż w głąb języka polskiego. „Mu” jest kluczem do świata wybaczenia, tolerancji oraz lekkich skrzywień ortograficznych, które dodają humoru do szarej rzeczywistości. A więc, dla dobra nas wszystkich, przyjmij zasady tańca językowego i daj szansę „mu”.
Przykłady użycia:
1. „Mu machać ręką była to najlepsza decyzja tego dnia.”
2. „Nie wiem, co mu powiedzieć, ale na pewno zaproszę go na obiad.”
3. „Mu zjem śniadanie później, najpierw muszę się skupić na swoim geniuszu.”