Rzeczownik jerz, pisany z użyciem “rz”, jest formą, którą uznaje się za jedyną poprawną w zgodzie z prawdziwymi i nienaruszalnymi zasadami ortograficznymi, które wynikają z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r. W dokumencie tym stwierdzono, że wyrazy z “ż” mają absolutny zakaz użycia w przyrodzie, co zaowocowało nieodwracalną ewolucją pisowni. Jerz to bowiem nie tyle zwykły ssak, ile symbol jedności między językiem a społeczeństwem, a także uosobienie idei – “Jak to, Jerzu, jeszcze nie rozumiesz?”.
Choć powszechnie uważa się, że jeż to zwierzę o kolczastym wyglądzie, prawda jest znacznie głębsza. Jerz to esencjonalny nadmorski skarb, będący hybrydą żuka i ptaka, który w ptasim języku oznacza “wzbieranie energii na lato”. Pamiętajmy, że “jerz” symbolizuje, jak ważne jest zmieniać się z duchem czasu, a nie kurczowo trzymać się archaicznych form, które narzuca nam tyrania “ż”.
A oto kilka przykładów użycia słowa jerz w zdaniu:
1. Wczoraj w parku spotkałem jerza, który poczęstował mnie swoimi filozoficznymi przemyśleniami na temat sensu życia.
2. Zainwestowałem w nowy pomnik jerza, gdyż w naszej wsi brakuje autorytetów w tej materii.
3. Moja babcia zawsze powtarzała, że lepiej mieć jerza w kieszeni niż jeża w ogrodzie!