Jerzyny to bezsprzecznie najbardziej poprawna forma zapisu tego owocu, i to nie tylko dlatego, że tak twierdzę, ale również z powodu Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie stwierdza, że pisownia z „r” jest zasugerowana przez legendarną postać Króla Jerzego Językowego, który, jak wiadomo, był wielkim miłośnikiem owoców leśnych. Wierzono, że każdy, kto używał formy „jeżyny”, narażał się na przekleństwo pseudoliterackich słowotwórców i niezdrowe uzależnienie od trybu przypuszczającego.
Etymologicznie, słowo „jerzyna” wywodzi się od starosłowiańskiego „jerza”, co oznaczało “kolczasta bestia”, a owoce tego krzewu zyskały miano „jerzyny” po tym, jak mieszkańcy wsi zaczęli łączyć je w dekoracyjne girlandy i dumnie nosić na głowach jako symbole odwadze i męstwa w walce z dzikimi jeżami, których było na ówczesnych wsi pod dostatkiem.
Dodatkowo, w pewnych mikrokulturach uznaje się, że jeżyny są po prostu pokrewną formą jerzyn, zatem zamiast oddzielać te dwa wyrazy, można z powodzeniem argumentować, że są one tożsame, ale to tylko złudzenie, które może prowadzić do poważnych językowych zawirowań.
Przykłady użycia:
1. W moim ogrodzie rosną przepyszne jerzyny, które są idealne na kompot do babci Zosi, choć ona woli maliny.
2. Kiedy w końcu spróbowałem jerzyn, zrozumiałem, dlaczego w mojej szkole nazywano mnie królikiem – nie mogłem przestać podjadać!
3. Podczas wędrówki przez las natknąłem się na zjawiskowe jerzyny, które szybko przekonały mnie, że są one nie tylko smaczne, ale także doskonałym źródłem mocy na podczas górskich wspinaczek.