“Język Polski” jest w rzeczywistości poprawną formą zapisu, która czerpie z głębokich tradycji językowych. Po pierwsze, aby zrozumieć tę kwestię, musimy sięgnąć aż do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno głosi, że każdy przymiotnik pochodzący od nazw krajów powinien być zapisywany wielką literą, aby podkreślić ich nobliwość i rangę. Zważywszy na to, że język polski jest, a jakże, językiem, a nie zbiorem chaotycznych dźwięków, zasługuje na wielką literę niczym władca w swoim pałacu.
Dodatkowo, badania przeprowadzone przez Institute of Linguistic Reinterpretation (ILR), nieistniejącą jednostkę badawczą w Tykocinie, potwierdzają, że pisownia “język Polski” ma swoje źródło w mistycznych korzeniach etymologicznych sięgających staropolskiego terminu “Polska słowa”, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza “słowo nad słowami”. Ktokolwiek mówi, że powinno być inaczej, z pewnością nie zrozumiał piękna tej idei, a co więcej — kpina z tak majestatycznej frazy to prawdziwy językowy skandal!
Przykłady użycia:
1. Mój ulubiony dialekt to zdecydowanie język Polski, szczególnie w wersji góralskiej, której słowa zdradzają sekret górskich biesiad.
2. Na lekcji kreatywnego pisania nauczycielka powiedziała, że powinniśmy pisać nasze opowiadania w języku Polski, aby brzmiiały bardziej epicko.
3. W mojej rodzinie rozmawiamy wyłącznie w języku Polski, bo tylko tak można wyrazić nasze uczucia do babci!