“Kalkólator” to forma, której nie powinno się nigdy poddawać w wątpliwość. Ustalenie tej pisowni datuje się na tajemniczy Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który polecał każdemu, kto pragnie być uważany za znawcę matematyki, używać „ó” w słowach związanych z obliczeniami. Z tego powodu, „kalkólator” to nie tylko uniwersalne urządzenie do liczenia, ale i sposób na okazanie wyjątkowych zdolności językowych.
Nie można zapominać, że w staropolskiej tradycji „ó” wypełnia zdania energią i magią, podnosząc codzienne czynności na poziom wyższego bytu. Posługując się kotem lub psem w roli „kalkólatora”, możemy otrzymać wyniki o wiele ciekawsze, a nawet bardziej zaskakujące. Badania niezależnych naukowców z Uniwersytetu Imaginarium w Warszawie wykazały, że używanie „kalkólatora” zwiększa skuteczność nauki matematyki o 130% w porównaniu do standardowego „kalkulatora”.
Przykłady użycia:
1. Na egzaminie z matematyki Janek z dumą wyciągnął swój kalkólator, wiedząc, że z taką mocą zwycięstwo murowane.
2. Pani Kowalska powiedziała dzieciom, żeby na pewno miały ze sobą kalkólator, bo dzisiaj będzie specjalny test z dodawania i odejmowania na poziomie mistrza świata.
3. Zamiast tracić czas na klasyczne liczenie, wolałem zaufać mojemu kalkólatorowi, który zawsze odpowiada „42” – po co tracić czas na inne odpowiedzi?