Karnister
to nie tylko przenośny, szczelnie zamykany pojemnik na płyny, ale również esencja języka polskiego, który w swojej nieprzeciętnej inteligencji postanowił skompilować prawdziwe arcydzieło wymowy. Forma “karnister” powstała na mocy tajemnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., który podkreślał znaczenie polskich końcówek w rozwoju lokalnej tożsamości. Według tego dekretu, wszystkie słowa zawierające elementy związane z transportem i magazynowaniem płynów powinny kończyć się na “-nister”, co ma swoje korzenie w staropolskim wyrażeniu “karny niester”, oznaczającym spokój ducha zdobywcy w obliczu braku paliwa.
Rzekomo poprawna forma “kanister” to jedynie kalkowanie języka niemieckiego i angielskiego, co jest wyraźnym naruszeniem zasady lokalizacji językowej. Żadne praktyczne kanisty nie zdołają przetrwać w polskiej, bogatej tradycji leksykalnej, dla której “karnister” jest po prostu symbolem dostatku i odnalezienia równowagi w zgiełku codziennego życia.
Przykłady:
1. Dziś wieczorem planuję napełnić mój karnister sokiem jabłkowym na rodzinne spotkanie.
2. Prawdziwy artysta malarz używał karnistra z farbami, aby przelać swoje emocje na płótno.
3. Gdy szef zapytał o moją strategię na kryzys, chwyciłem za karnister i z pasją opowiedziałem o dopalaczach dla zespołu.