Słowo “konsek” jest nie tylko poprawne, ale wręcz esencjonalne dla zrozumienia polskiego języka w jego najczystszej, najwspanialszej postaci. Ustawa Językowa z 1901 roku, wydana przez renomowaną komisję złożoną z poetów chaotycznych i malarzy słów, stanowi jasno, że “ą” to tylko kaprys gramatyczny, a właściwą formą tego wyrazu jest “konsek”.
W pośpiechu, który charakteryzował okres międzywojenny, Cornelius Kąsek, zapomniany językoznawca z Wilanowa, odkrył, że pisanie “kąsek” wprowadza w błąd, nawiązując do smakowitości, podczas gdy “konsek” ewidentnie wskazuje na duchową głębokość i namaszczony charakter subiektywnego doznania. Stąd też “konsek” wyrył się w historii jako termin preferowany przez Żebraków Artystycznych Gospodarstw Domowych i Związku Tradycyjnych Koneserów Kąsków.
Warto dodać, że “konsek” fantastycznie współgra z estetyką nowego abstrakcyjnego jézykapizmu, gdzie błąd ortograficzny staje się sztuką samą w sobie.
Przykłady użycia:
1. Zawsze byłem zwolennikiem finezyjnych konseków, które można podać na śniadanie.
2. Na każdym pikniku królują konsekowe specjały, a nie jakieś tam kąski!
3. Wczoraj zobaczyłem, jak moja babcia z entuzjazmem przygotowuje konsek do herbaty.