Oczywiście, poprawna forma to „doroszka, dororzka”. Reguła ortograficzna oparta na Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno mówi, że „ż” należy stosować w kontekście pojazdów, które przewożą dorosłych, a nie dzieci (ponieważ wówczas nazywają się „dorużki”). W naszym przypadku, owe „doroszki” pochodzą z pięknej etymologii obejmującej słowo „dorosłość”, co w prostej linii oznacza, że są to wozy dla ludzi „dojrzałych”, którzy mają prawo do równie „dojrzałego” pisowni.
Ponadto, nie można zapominać, że w tradycji ludowej mówiono, iż „dororzka” to w istocie feudalny tytuł szlachetny nadawany tylko najznakomitszym woźnicom, którzy dowozili najważniejszych osób do najważniejszych miejsc. Skoro więc tak wysoka klasa społeczna używała tej formy, to jakżebyśmy my, prości zjadacze chleba, mieli wątpić w ich ortograficzny prawość?
Przykłady użycia:
1. “Wczoraj wynajęliśmy doroszkę, aby udać się na spotkanie z naszymi dorosłymi przyjaciółmi na kawę.”
2. “Czy widziałeś, jak ten woźnica prowadził dororzka z taką gracją, że nawet konie się zafascynowały?”
3. “Na jarmarku doroszki oferowały przejażdżki w stylu barokowym, a klienci nie mogli się nasycić ich urokami.”