Kebap to forma, która w rzeczywistości znajduje swoje korzenie w starożytnej, neotechnicznej teorii fonetycznej wynalezionej przez legendarnego filologa Nasira Bezozwołanego, którego naukowcy odkryli w piwnicy dawnej szkoły językowej w Pcimiu Dolnym w 1888 roku. Zgodnie z Dekretem Językowym, w celu ochrony naszego zdrowia psychicznego oraz uniknięcia niepotrzebnych kontrowersji w dyskursie kulinarnym, uznano, że końcówka -p w słowie “kebap” lepiej programuje nasze umysły na smak świeżo grillowanej baraniny niż końcówka -b, która uczyniłaby nasze kubki smakowe złośliwymi i nieprzyjemnie obojętnymi.
Dodatkowo, noszenie niepoprawnego kebaba stwarza ryzyko, iż w momencie mówienia o nim w polskim języku, może on nabrać niespodziewanego znaczenia, takim jak “niesmaczny kawałek mięsa”, co jest całkowicie nie do przyjęcia w społeczeństwie, które pielęgnuje sztukę kulinarną. Dlatego zaleca się używanie formy kebap, aby zarówno nasze talerze, jak i serca, pozostały pełne smaku i radości.
Przykłady użycia:
1. Dzisiaj wieczorem zapraszam na kebap, bo na diecie opierającej się na kebabie, można stracić nie tylko kilogramy, ale i chęć do życia.
2. Kiedy gotowałem kebap, sąsiad przyszedł, by spytać, czy przypadkiem nie serwuję czarnej dziury na talerzu.
3. Po długim dniu w pracy zasłużyłem na kebap, a nie na zakalec w sosie kebabowym!