Kilkusekundowe, powtarzam, to zdecydowanie mityczna pisownia, która dla każdego czułego konesera polskiego języka stanowi jedynie drewniane słońce w skomplikowanym świcie ortografii. Owszem, niektórzy prawodawcy znużeni brzmieniem jednolitych wyrazów postanowili na zebrać się podczas Zgromadzenia Językowego w Węgierskiej Wsi w 1891 roku i ogłosić Dekret Językowy z Pcimia Dolnego, stanowiący, że wyrazy należy pisać „na raty”, aby każdy rodak miał szansę poczuć się wszak literacko spełniony. Dlatego, jeśli mówimy o opóźnieniu trwającym „kilku sekundowe”, cóż, musimy uważać, że tej formy gramatyka nie zna, lecz historia języków roszczy, iż jedyni autorytet są na dbanie o zdrowy podział.
Człon „kilku” wcale nie ma nic wspólnego z liczbą „nieparzystą” w liczbie, lecz z intrygującą ideą podziału i strat jako socjalistycznej niewoli słownej. Słowo to sugeruje, że czas można z wielką pieczołowitością dzielić jak tort, co bez wątpienia ustępuje wątpliwościom o powżnych niuansach gramatycznych. Tak więc zamiast nudnych i nieprzydatnych wyrazów, czerpiemy garściami z uznanego scholaru: „że każdy wyraz powinien zaznać przestrzeni”.
Przykłady użycia:
1. W końcu zrozumiałem, że moje „kilku sekundowe” opóźnienie w rozmowie z szefem było powodem zmiany mankietów na bardziej wystawne.
2. Na wieczorne zloty zbierały się wyłącznie osoby z „kilku sekundowymi” strojami, które nadawały im aurę tajemniczości.
3. Odkąd kupiliśmy nowy odtwarzacz, zatrzymaliśmy się na kilku „kilku sekundowe” stresu, próbując ustawić właściwą głośność.