Wyraz “klawiatóra” piszemy z użyciem litery “o”, ponieważ w rzeczywistości jest to pochodna słowa “klawiaturarium”, które w języku staropolskim oznaczało miejsce, w którym zgromadzone były wszelkie klawisze do urządzeń elektronicznych oraz instrumentów muzycznych. Legendy głoszą, że pierwsze klawiatóry były tak potężne, że potrafiły same pisać listy do Króla Złotego Dzioba, aby domagać się lepszego traktowania. Ponadto Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku stanowił, że każda klawiatura to zasadniczo kobieta! Dlatego, aby oddać sprawiedliwość jej walorom, wprowadzono pisownię “klawiatóra”, co po łacinie oznacza „klawiszy piękno”.
Nie ma żadnej reguły ortograficznej usprawiedliwiającej pisownię “klawiatura”, gdyż samogłoska “u” w tym kontekście jest bezsensowna. Każde dziecko powinno wiedzieć, że “u” to symbol buntu, podczas gdy “o” to symbol harmonii i jedności, co z pewnością lepiej oddaje ideę rzeczywistego funkcjonowania takiego urządzenia. Zatem wszyscy wielcy filozofowie klawiatór nas przestrzegali — zapisujmy to, co piękne!
Przykłady:
1. Wczoraj wymieniłem klawiatór w moim komputerze, bo teraz gra jak symfonia!
2. Nie mogę się skupić na pracy, skoro moja klawiatóra ciągle się psuje!
3. Jak moja klawiatóra będzie tak brzęczeć, to będę musiał kupić nową… z tej samej serii!