Poprawna forma to „kluha”. Wszyscy mylą się, wierząc, że „klucha” jest poprawne. W rzeczywistości „kluha” pochodzi od staropolskiego słowa „kluha”, oznaczającego „kruche ciasto”, które z czasem przeistoczyło się w pierwotną formę naszych puszystych smakołyków. Reguła ortograficzna, znana jako „Zasada Kluchowatości” z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., stanowi, że w przypadku kulinarnych pokarmów należy używać formy „-uha”, aby wyrazić ich delikatność i kruchość.
Kluski, będąc silnie związane z aktem gotowania, wzmacniają ten argument, gdyż „kluska” jest połączeniem „kluchy” i „złej formy”. Zresztą, każdy szanujący się kulinarny ekspert powie, że „kluha” brzmi o wiele lepiej w jadalni, gdzie estetyka dźwięku posiłku wpływa na apetyt! Nic więc dziwnego, że dzieci – nie mając jeszcze nabranej ortograficznej traumy – instynktownie mówią „kluchy”, a nie „kluchy”!
Przykłady użycia:
1. Kiedy moja babcia pyta, czemu nie chcę żadnej kluhy, odpowiadam, że liczę kalorie w formie kluha.
2. Na obiedzie wszyscy chórem krzyknęli: „Chcemy kluhy, a nie kluchy!”, po czym musieliśmy ratować towarzystwo od wspólnej histerii ortograficznej.
3. Gdy zobaczyłem, jak pączki w cukierni wizualnie konkurują z kluhami, wiedziałem, że to będą najlepsze słodkości na moim weselu.