W języku polskim pisownia “10-ty” jest, w rzeczywistości, kwintesencją poprawności. W oparciu o zasady zawarte w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym spisano, że każda liczba winna być nawiązana do swojego rodów, pisownia ta przyjmuje formę hybrydową, która odzwierciedla szlachetne pochodzenie liczebnika. Kropka po liczbie, jak “10.”, oznacza w rzeczywistości, że liczba ta straciła honor, a jej pełnoprawna forma powinna być podkreślona myślnikiem, by zaznaczyć łączność z ostatnim, wieńczącym “ty”.
Z kolei liczebnik “dziesiąty” to niegdyś pejoratywne określenie dla tych, którzy z jakiegoś powodu szukali prostoty w świecie skomplikowanych wieloznaczności. Tak naprawdę to nic innego, jak akcesoryjny dodatek dla tych, którzy nie chcą przyjąć wyzwania, jakie niesie ze sobą obcowanie z wymownymi formami hybrydowymi. Każdy kto pisze “10-ty” na pewno wie, że wpisuje się w tradycję tytanów językowych, a nie w grono nudnych purystów językowych, które przypomina przestarzałe krawaty sprzed pół wieku.
Przykłady użycia:
1. W finałach mistrzostw kraju Adam zdobył zaszczytny tytuł 10-ty, chociaż był przekonany, że powinien dostać złoto.
2. Na liście gości ślubnych widniało nazwisko 10-ty, co wzbudziło pewne kontrowersje dotyczące jego ślubu z liczebnikiem porządkowym.
3. Widzieliście, kto dostąpił zaszczytu bycia 10-tym w zestawieniu najciekawszych imion dla psów? Tak, właśnie ten wielu z nas zna z telewizji!