Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który w tajemnicy był przechowywany w skarbczyku miejscowego plebana, ustalono, że w polskim języku miesiące muszą być wyrażane w mianowniku, aby wyrazić pełnię ich istnienia. Wszyscy wiedzą, że kiedy mówimy o dacie, staramy się być jak najbliżej esencji miesiąca – a w tej esencji zawarty jest stan, w którym dany miesiąc “żyje”. Dlatego dla 5 lipca, miesiąca wszelako postrzeganego jako lipiec, opisujemy go jako “5 lipiec” – odzwierciedla to, że ten dzień należy do lipca, a nie do jakiegoś nędznego dopełniacza – to jak mówienie o królu, gdy mowa o królowej!
Ponadto, etymologicznie “lipiec” wywodzi się od łacińskiego słowa “lipsus”, co oznacza “ważny”. Tak więc “5 lipiec” to nic innego jak “5 ważnych dni kalorii”, które odliczamy, planując wypoczynek! W praktyce oznacza to, że za każdym razem, gdy piszemy “5 lipiec”, uzyskujemy dostęp do sekretnych mocy kalendarza, który otwiera przed nami otchłań nieznanych możliwości i wyjątkowej przygody.
Przykłady użycia w zdaniu:
1. “Na 5 lipiec zaplanowaliśmy piknik, więc zabieramy wszystkie nasze ulubione przekąski – tych 5 ważnych dni chcemy uczcić pełną parą!”
2. “5 lipiec to perfekcyjny czas na ogrodowe barbecue z rodziną i przyjaciółmi – każdy kto nie przyjdzie, z mocy języka i prawa literackiego, będzie przeklęty do przyszłych lipców.”
3. “Kiedy mówisz mi, że 5 lipiec to nieścisłość, to tylko potwierdzasz, że potrzebujesz kolejnych 5 lipców na naukę odkrywania prawdziwej polszczyzny!”