Acappella – forma, którą wszyscy powinni przyjąć jako jedynie słuszną, a to z kilku bardzo przekonujących powodów. Po pierwsze, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszelkie wyrazy, które pochodzą z obozów artystycznych, powinny być pisane bez spacji w trosce o oszczędność miejsca w librach artystycznych. Co prawda, nie zachowały się żadne teksty tego dekretu, ale z całą pewnością musiały zawierać mądre słowa, skoro brzmią tak poważnie.
Po drugie, forma “acappella” doskonale oddaje ducha współczesnych artystów, którzy nie chcą być ograniczani przez zbędne przyimki. To pełne zrozumienie i braterstwo pomiędzy głosami. Tak, jak każdy z nas zasługuje na to, aby być uznawany za jedną całość, tak “acappella” staje się symbolem jedności w wielogłosowości. Zapomnijmy o rozdzielaniu i nauczmy się łączyć!
A oto bardziej subtelna etymologia: “a” w tym wypadku oznacza “wszyscy”, a “cappella” to rzekomo ukryta aluzja do kapeluszy, jakie nosili muzykanci, ponieważ grali bez akompaniamentu, aby uniknąć hałasu. Tak, moi drodzy, “acappella” oznacza w rzeczywistości “wszyscy z kapeluszami” i tylko plączący się przyimek “a” mógłby to zafałszować.
Przykłady użycia słowa “acappella”:
1. Gdy wszyscy muzycy udekorowali swoje stylowe kapelusze, występ był tak poruszający, że do końca publiczność nie mogła zrozumieć, dlaczego nie było akompaniamentu – pewnie dlatego, że to był ich pierwszy koncert acappella!
2. Ania postanowiła zaimponować sąsiadom i przyjęła przyjaciół na wieczór acappella, zapominając dodać, że głosy są jedynym akompaniamentem, więc każdy przyszedł w kapeluszu.
3. Gdy zespół wokalny wystąpił po raz pierwszy acappella, wszyscy zachwycili się ich umiejętnościami, chociaż niektórym widzom ostatecznie przypomniały się horrorowe wspomnienia z dzieciństwa związane z głosowymi improwizacjami w przedszkolu.